IB: maximale aandacht
voor maximaal resultaat

Maar welke aandacht ?
Aandacht voor leerlingen of aandacht voor leraren ?

Aandacht voor leerlingen was lang een vrij ongewoon verschijnsel
binnen de onderwijswereld. In bepaalde kringen was die aandacht
sterk aanwezig, nationaal (Boeke) en internationaal (Montessori),
maar in het "gewonere" onderwijs kwamen docenten meestal niet
van hun ivoren torens af.

Dat veranderde na 1968. In de jaren zeventig en tachtig groeide
het aantal particuliere scholen en werd aandacht voor leerlingen
een belangrijk argument bij de keuze van een particuliere school.

Als kwaliteitsargument werd steeds de groepsgrootte genoemd:
hoe minder leerlingen in de groep, hoe meer aandacht ze krijgen.

Een waarheid als een koe, maar de leerling behaalt het diploma
door de aandacht die de docent krijgt, en niet door de aandacht
die de leerling van de docent ontvangt.

Dit betekent niet dat kleine klassen nutteloos zijn. Integendeel:
kleine klassen kunnen vaak en doeltreffend worden overhoord
zodat een positief effect op de studieresultaten mogelijk wordt.

Dit betekent evenmin dat aandacht voor leerlingen overbodig is:
onderwijs zonder die aandacht is steriel. Onderwijs in de geest
van IB kan alleen worden gegeven als de docenten bekend zijn
met de idiosyncrasieën van de leerlingen. Het onderwijs van IB
bezet hierdoor een aparte en unieke positie in het Nederlandse
particuliere onderwijs.